Liefde in rood

Het begon op 'Koninginnenach' 1996 in "Het Gouden Hoofd", Den Haag. Zij, Caridad, Cubaanse, was in rood gekleed en ik, Ton, Hollands, ook. Zij studeerde bij ISS (Institute of Social Studies) ik werkte als tuinpraktijkleraar in het SVO. Zij was 36 ik 40. Vanaf 1 mei tot met 16 juli (de dag dat Cary terug moest om haar baan bij het ministerie van hoger onderwijs weer te vervolgen) hebben wij veel gepraat en onze levenservaringen uitgewisseld en nog een maand samen gewoond.
Een week later ben ik ook naar Cuba gereisd. We verbleven vijf dagen in Varadero, waar haar vriendin woont. Mijn eerste confrontatie met de hitte en het leven in Cuba, er volgden nog vijf weken in Centro Havana waar ik alleen in een kamertje woonde tussen de Cubanen, zo gewende ik aan het dagelijks leven. In die weken waren wij heel veel samen, maakten veel uitstapjes en leerde ik haar kinderen meer en meer kennen. Joel was toen 10 en Gabriela 1 jaar. Ons voordeel was dat we heel goed konden communiceren in het engels en frans en dat onze verwachtingen over een liefdesrelatie erg overeenkwamen, dat heeft zeker geholpen omdat we beiden twee teleurstellende ervaringen hadden, wij kwamen steeds nader tot elkaar, elke dag een beetje meer. Het afscheid was, net als alle andere keren daarna, verschrikkelijk. Al dagen van te voren kwam het besef binnen dat je van je grootste liefde weg moest en daarbij vloeiden de tranen rijkelijk. Vervolgens werd er, elke schoolvakantie langer dan een week, naar Cuba gereisd. Voortaan wel in Caridad’s eigen huisje in Cayo Hueso in Centro Havana. Cary heeft niet zo'n grote familie, haar vader is net als die van mij al overleden en ze heeft net als ik nog een moeder en een zus. Door haar werk en studies kent ze echter een zeer groot aantal mensen en die heb ik in grote getale leren kennen. Ik kon prima aarden in Cuba en voelde me er thuis, na enkele reizen en daarbij de zekerheid dat Caridad en ik bij elkaar hoorden heb ik geprobeerd om in Cuba werk te vinden. Omdat ik inmiddels bijna afgestudeerd hovenier was probeerden we onder andere werk te krijgen in de Botanische Tuin van Havana, niets lukte echter. In 1997 besloten wij om ons leven voorgoed met elkaar te delen, dat klinkt eenvoudig maar bij een huwelijk tussen een Cubaans burger en een buitenlander komt eerst het een en ander kijken, een eindeloos lijkende tocht langs instanties volgde: ministeries, tolken, gemeentehuizen en Paleizen van Justitie. Bovendien moet de portemonnee aardig omgekeerd worden. Op 30 juli trouwden wij in Havana in La Maison. De officiële ceremonie was om 14.00 uur onder harde regen en bliksem. Volgens de Cubanen brengt dit geluk! Het feest zou om 20.00 uur beginnen maar na de trouwerij ging iedereen met ons mee tot een uur of 4 's morgens. Onze huwelijksreis naar het prachtige centraal Cuba was vol avonturen, we hebben zelfs gelift met de 'Amarillos' (een soort inspecteurs die staatsauto's dwingen mensen mee te nemen die dezelfde richting op gaan). In de hotels waar we verbleven kon mijn vrouw in Cubaanse peso's betalen, maar ik moest als buitenlander in dollars afrekenen. Ook het aanbod in menu's verschilde. Na ons huwelijk besloten we ons leven voort te zetten in Nederland. Daar kwam de moeilijkste tijd, een door omstandigheden gedwongen scheiding, Caridad en de kinderen in Cuba, ik in Nederland, wederom afhankelijk van de instanties. Tot overmaat van ramp werd Cary ontslagen, want een hoge ambtenaar die met een buitenlander trouwt, dat viel in verkeerde aarde. Na veel juridische en vakbondsstrijd kreeg ze gelukkig vergelijkbaar werk bij de Universiteit. Uiteindelijk na veel geduld en soms wanhoop herenigden we ons in januari 1998. Voor Gabriela was een plek op de crèche geregeld, Joel ging naar de internationale schakelklas en Caridad vond zeer snel werk bij een internationale organisatie. Nu, in 2004 leven we in grote harmonie liefde en geluk in Delft. Joel en Gabriela doen het goed op school, Gabriela zit in groep zeven, Joel deed dit jaar VWO-examen en studeert nu aan de Erasmus Universiteit, ze doen aan sport en hebben veel vriend(inn)en, Caridad haalde in 2,5 jaar haar NT2 examen en werkt ook als docent Spaans. Ik heb een hoveniersbedrijf, leer nog steeds Spaans en we hebben door alle omstandigheden om ons heen vele internationale vrienden en kennissen. De liefde die in het rood begon is nu donkerrood, het kan dus wel! Caridad Machin Camacho & Ton Hosemans 21 November 2004